Jaskinia mało ciekawa i prawie w całości widna (z małym kominem, w której może się przydać trochę światła). Najgorsze jednak jest to, jakie śmietniki można znaleźć w okolicznych dziurach. Trzeba uważać chodząc po tych śmieciach - na rozbitej butelce rozciąłem sobie kalosze...

Wejście do jaskini jest całkiem fajne, szczególnie wielki głaz wiszący nad wypłaszczeniem przy otworze.

Sama jaskinia składa się w zasadzie z jednego korytarza - trochę nacieków, kilka odnóg... Szczególnie ciekawy jest komin w środkowej części dziury pozwalający wspiąć się jakieś 5 metrów. Tam też znajduje się najbogatsza w nacieki część jaskini.

Następnie udaliśmy się do nieodległej Mamutowej. Choć nie ma w niej wielu atrakcji (mimo licznych bocznych, lecz krótkich, korytarzy), warto się tam przejść, aby zobaczyć samo wejście, wraz z efektownym mostem skalnym.

Najciekawszym korytarzem jest ten prowadzący ze wschodniego rogu głównej sali; warto dojść do samego końca za prawy zakręt. Tam można znaleźć nieco więcej, "żywych" jeszcze, nacieków.

Mimo, że jaskinia jest zupełnie niewielka, jakoś przypadła mi do gustu. Wydaje się, że z otworu wypływa strumień, jednak źródło jest tuż przed otworem. Tak że wygląda jakbyśmy mieli wejść do jaskini wodnej, lecz tuż za otworem robi się całkiem sucho.

Na początku korytarz trochę meandruje, trzeba się czołgać. W tej części jaskini czuć silny zapach jakiegoś zwierzęcia, choć nie spotkałem żadnego. Następnie dochodzi się do skrzyżowania w kształcie T - w lewo, po kilku metrach dochodzi się do jeziorka blokującego dalszą drogę. W prawo można iść trochę dłużej aż do drugiego otworu jaskini. (W sumie niezła melina dla jakiegoś zwierza - w razie niebezpieczeństwa jest droga odwrotu.) Otwór ten znajduje się w skale, na wysokości może 2 metrów.

Wreszcie dodarliśmy do tej jaskini w dzień, mając czas na jej oblookanie. W sumie ma pięć otworów i samo to pozwala na zwiedzenie jej na wiele różnych sposobów.

Spodziewaliśmy się zupełnie suchej jaskini z co najwyżej ciekawym układem korytarzy, ale było całkiem przyjemnie. Znaleźliśmy nawet trochę nacieków (polewy, firany, grzybki) w środkowej, nieco nawet wilgotnej, części jaskini.

Zacisk w środku jaskini Marcia przeszła bez problemów, mnie jednak nie chciał puścić. Zaklinowałem się tak, że Andrzej musiał mnie wyciągać za nogi... :-)

Na koniec tego arcyprzyjemnego łikendu uderzyliśmy do Jaskini Na Dupce (Jaskini Siedleckiej).

Jaskinia składa się z dwóch części: górnego korytarza między dwoma otworami, przedzielonego wzdłuż kilkumetrowym rowem. Między otworami można przejść bez światła po prawie poziomym "chodniku".

Z rowu schodzi mocno nachylony korytarz stanowiący drugą część jaskini. Tutaj właśnie zaliczyłem kilkumetrowy, średnio kontrolowany, zjazd po lodzie. Na szczęście nie ma tam żadnych studni, więc co najwyżej można sobie nabić siniaka na jakimś wystającym kamieniu.

Pochylnia zablokowana jest na dole litą skała z nielicznymi naciekami. Całość pochylni pokryta jest rumoszem skalnym, w górnej części śliskimi liśćmi. Na samym dole pochylni odchodzi jeszcze w prawo niewielka salka, w której jest cała masa grzybków. Warto tam zajrzeć.

Będąc w okolicy, warto jeszcze zajrzeć na Pustynię Siedlecką - jest zdecydowanie bardziej pustynna od Pustyni Błędowskiej, choć zdecydowanie mniejsza.