Fajny otwór, troszkę nacieków i studzienka - poza tym nic ciekawego... Warto zwiedzić co najwyżej przy okazji.

Studzienkę da się wyjść, ale w dół preferuję linę. Na końcu studzienki można się trochę poprzeciskać do korytarza z grzybkami.

Ta jaskinia już znacznie ciekawsza dzięki dwóm studzienkom, salce na półpiętrze z rurą i ciekawymi, dwukolorowymi grzybkami oraz gliniastemu korytarzowi na samym dole.

Pierwszą studnię da się spokojnie wyjść. Drugą pewnie też, ale trudniej zacząć - jest szersza na dole (ześlizgnąłem się zawisając na linie przygniatając co nieco, co skutecznie zniechęciło mnie do dalszych prób). Korytarz na dole strasznie lepki, kończy się salką i coraz węższymi odnogami.

W trakcie poprzedniej wycieczki do tej jaskini zjechałem tylko na dół nie mając okazji pozwiedzać reszty. A Marcia jeszcze nigdy tutaj nie była, no i miała lekki stres wiedząc, że chudy Aro był utknął w wejściu. :)

Jednakże wejście poszło w miarę bezboleśnie - fajna szczelina. No i najpierw zaatakowaliśmy ciągi w prawo w kierunku Nowych Partii. Pierwszy zacisk udało mi się przejść ledwo, ledwo (no i musiałem zdjąć uprząż). Następnie troszkę się rozszerzyło, ale "komorą" to tego bym nie nazwał! Potem kolejny zacisk tuż za zakrętem - ten nas powstrzymał. Nie to, że strasznie ciasny, ale jakoś nie mieliśmy weny...

Więc w drugą stronę. Ciaśniejszy przełaz prowadzi do korytarza i sali Starych Partii. W lewo całkiem fajny meandrujący korytarz, po prawej zaś ciasnawa, ale ciekawa rura (którą można wrócić z sali do korytarza). I to by było na tyle... oprócz wyjścia. Samą szczelinę można spokojnie wyjść bez liny, ale ten zacisk na samej górze... zapomniałem, że jest taki... ciasny (i do tego jeszcze pod górę). Trochę musiałem tu powalczyć. :)