Dzięki pozycji GPS podanej gdzieś w internecie nie mieliśmy większych problemów ze znalezieniem dziury. Jednak pewnie bez tego byśmy jej chwilę szukali... Dla pewności podaję namiary:

wysokość otworu: 432m npm
współrzędne GPS (WSG84): N50°11.594', E19°37.928'

Najpierw zatrzymaliśmy się mniej więcej na wysokości jaskini (w sensie północ-południe), lecz z samochodu nie wyszliśmy. Baliśmy się. Całe chmary gzów zaczęły atakować samochód - prawie jak w Ptakach (tyle, że robactwo, nie ptaki). Następnie zatrzymaliśmy się trochę dalej na północ, gdzie las ustępuje łące. Tu było tego latającego trochę mniej, ale po przejściu kilkudziesięciu metrów zawróciliśmy. Pojechaliśmy kupić jakiś środek anty-gzi.

Za trzecim razem ruszyliśmy w końcu w las (z punktu na północny-wschód od jaskini). Idzie się drogą żwirową aż do jej zakrętu w prawo. Tutaj trzeba pójść trochę prosto i w lewo, aż dojdzie się do drogi leśnej. Tą należy podążać w górę; po minięciu wzniesienia (po prawej widać w lesie małe skałki), trzeba skręcić w prawo pod nieco większe skały. Tutaj znajdują się południowe otwory jaskini.

Sama jaskinia jest średnio ciekawym korytarzem (trawers!) długości może 20 metrów. W środku znajduje się komin, ale nie jest tak uroczy jak np. w Ludwinowskiej (choć znacznie fajniejszy z góry). Spod komina odchodzi ciasnawy korytarzyk na północny-wschód. Warto tam wejść, jest nawet odrobina nacieków.

A zdjęcia można też obejrzeć na stronie gorenice.pl.

Nie mieliśmy większych nadziei na znalezienie tej dziury. Na szczęście znowu w internecie podane było dojście, choć nie pozycja GPS (a myśmy też zapomnieli zmierzyć...). Niestety, w Racławickiej jest sporo skałek i bocznych dolinek / wąwozów... :-)

W każdym razie myśmy zaczynali od północnego końca dolinki. Więc, należy minąć Źr. Bażana, Wąwóz Stradlinę, minąć kolejny wschodni wąwóz, minąć skały, które schodzą do samej wody. Wtedy można zobaczyć dziurę, dosyć wysoko (we wschodnim zboczu doliny). To nie to! :-) Ale Beczkowa jest po drugiej stronie skały wystającej na prawo (na południe) od tej dziury. Można do niej dojść albo idąc ku ww. dziurze i przed nią skręcić w prawo, przez siodło i znowu do góry. Albo przejść kilkanaście metrów dnem doliny do ujścia kolejnego wąwozu i ruszyć nim do góry. Dziurę można zobaczyć po przejściu kilkunastu metrów w pionie.

Otwór jak i rura prowadząca w głąb jaskini całkiem zacne, choć pełne wszelkiego owadziego stworzenia. Zjeżdża się do salki przedzielonej na pół skałami. Pierwsza połowa całkiem sympatyczna, z odrobiną nacieków na ścianach i polami ryżowymi w małej niszy. Druga połowa już mniej ciekawa - takie gruzowisko. A do końca prowadzi błotnisty i dosyć ciasny korytarz.