W Manili mieliśmy dwie noce postoju przed lotem na Palau. Co skończyło się zwiedzaniem miasta i oczywiście wieczornymi imprezami. W czasie jednej z nich chodziliśmy do sklepu nocnego 3 razy (no, ale rum był tam w cenie 8 zł / litr!). I wcale tak źle nie czuliśmy się następnego ranka; i nadal wzrok dopisuje. :-)

Miasto ogromne - wg różnych danych, mieszka tam kilkanaście milionów ludzi (tak ze 13)... Pasy na ulicach są ogólnie ignorowane, ale co ciekawe, prawie nie ma tam wypadków. Niby się wciskają, przeciskają, tłoczą na tych ulicach, ale jakoś to wszystko płynie i nic złego się nie dzieje.

Gorąco, tłum ludzi - nie będzie to moim ulubionym wspomnieniem. Natomiast trafiliśmy tam na szereg restauracji i sklepów; przed wejściem do knajpy idzie się na stragany ze świeżymi owocami morza (i wszystko tam jest), to się zabiera do knajpy i od razu przygotowują z tego jakieś dane (można samemu wybrać lub zdać się na ich osąd). Nigdy nie jadłem jeszcze tak przepysznego sea-fooda, no po prostu rewelacja!

Siedząc sobie przy stole, Wiesiu zjadł był małą papryczkę. Nie skrzywił się, w ogóle nie dał po sobie znać, co by miała jakiś szczególny smak. No to RZ wziął drugą i pogryzł całą. Pierwszy raz widziałem, żeby ktoś w trakcie konsumpcji się popłakał, spocił, zasmarkał, no i generalnie ledwo przeżył. :-) Chyba dopiero zimny lód pozwolił mu zaczerpnąć oddechu; nie to, że ktoś tam spieszył mu z pomocą - byliśmy wszyscy zbyt zajęci tarzaniem się ze śmiechu...

Wreszcie na miejscu! Ale rzesz k***wa mać - odprawa na lotnisku była najdłuższą, jaką udało mi się dotychczas spotkać. W sumie niewielki samolot, ale dwóch celników ruszało się tak wolno, że staliśmy tam w lodowatej klimie ponad półtorej godziny! A że przyjechaliśmy w nocy, było to dodatkowo męczące...

Niestety, hotel okazał się nie być najwyższych lotów, ale w sumie miała to być dla nas tylko sypialnia między nurkami i imprezami. Wybłagaliśmy przełożenie pierwszego nurka na nieco późniejszą godzinę, jako że dotarliśmy do hotelu o pogańskiej 3:30! A w sumie przez następne 5 dni zrobiliśmy 12 nurków (plus snorklowanie z meduzami w jeziorze). I arcyfajne nurkowanie w prawdziwej, podwodnej jaskini!

Do przystani dowożeni byliśmy busikami; baza bardzo fajnie zorganizowana, mieli chyba z 5 łódek, w tym też większe, na safari. Rano wyjazd, nurek, lunch na którejś z wysp, drugi nurek, ewentualnie kolejny nurek (np. bardzo też ciekawy nocny). Ogólnie, zrobiliśmy następujące nurki:

• Ngemelis Wall
• German Channel
• Blue Corner
• Blue Holes
• Palilau Express
• Yellow Wall
• Jake Seaplane (nocny)
• Palilau Cut
• Palilau Wall
• Chandilier Cave (jaskinia)
• Iro Wreck
• Jellyfish Lake (snorkeling)
• Ulong Channel

Niestety, co do żarcia, to trzeba być tam ostrożnym. Zjadłem ogórka morskiego w jakiejś chińskiej knajpie i miałem ostre zatrucie. Gorączka poszła w górę, jednak rano czułem się na tyle dobrze, że mogłem nurkować. Ale przez chwilę mieliśmy stracha, że to coś poważniejszego. Jednak potem i Marta mocno przechorowała jakiegoś hamburgera, a i inni też mieli różne problemy żołądkowe... Chyba po prostu trzeba więcej pić (tam już jednak rum był w normalnej cenie).

Oprócz nurków, na Palau można podziwiać szalenie malownicze wyspy wapienne. Prawie wszystkie podmyte są przez fale, następnie pionowymi białymi ścianami wznoszą się kilka, kilkanaście metrów. Na górze kończą się gęstą czupryną zieleni. Jednak zwiedzać to to jest bardzo trudno - jest bardzo wilgotno i bardzo gorąco. Przyjemniej jest taplać się w wodzie. :-)

Pojechaliśmy na wycieczkę objazdową - nie za długą. Zwiedziliśmy budynki rządowe i zajrzeliśmy w kilka innych ciekawych miejsc. Są tam np. kamienie, niby to przywiezione z innych wysp, o składzie takim samym co głowy z Wyspy Wielkanocnej. Jak na mnie, to wyglądały jak kawałki asfaltu... Tyle, że stojące.

Na nocny wybraliśmy się na Jake Seaplane - wrak myśliwca. Samolot nawet w miarę ciekawy, ale fajniejsze rzeczy działy się wokół - w czasie nocnego nurka mogliśmy zwiedzać wywyższenie pod wodą na głębokości ok. 15 metrów. Kraby, ośmiornice, wężowidła i nawet jeden wąż morski.

Pierwszy nasz nurek w prawdziwej jaskini (nurek na Nowej Zelandii nie liczy się o tyle, że tam w całej jaskini można było wyjść ponad lustro wody). Ta to prawdziwa dziura, ze stalaktytami zanurzonymi pod wodę. I bezpieczna ze względu na to, że tak naprawdę składała się z czterech komór, a w każdej można było wyjść na powierzchnię do powietrznego bąbla. Same zaś komory połączone były krótkimi (kilkumetrowymi) korytarzami schodzącymi pod wodę.

Generalnie niesamowity nurek - trochę tłoczno, bardzo gorąco nad wodą, ale odbijające się skały i stalaktyty od spodniej powierzchni wody... Przepiękne!

O ile nie przepadam za nurkami na wrakach, to ten jednak zrobił na mnie niemałe wrażenie. Wrak ma kilkadziesiąt metrów długości, na dziobie i rufie całkiem nieźle zachowane działa. Pośrodku kilka rusztowań - dźwigów; można też w kilku miejscach wpłynąć do środka. No i rzecz jasna obrośnięty rafą dającą ukrycie wielu rybom i innym żyjątkom.

Większość nurka odbywa się na ok. 25-30 metrach, ale znowu ze względu na nitroks, mogliśmy wydłużyć czas pod wodą - do prawie 50 minut.

Jellyfish lake - jezioro z meduzami.

Zdecydowanie warto odwiedzić, mimo, że trasa do jeziora nie jest najzabawniejsza (targanie całego szpeju 15 minut pod górę, potem 15 minut w dół; przed pływaniem nie ma problemu, ale potem jest już nieco trudniej).

W każdym razie snorklowanie zaczyna się od pomostu na brzegu jeziora. Na podstawie opowieści można się spodziewać, że od razu wskoczy się w gąszcz meduz. Otóż nie, trzeba przepłynąć spory kawałek zanim zobaczy się pierwsze z nich. Potem, zmierzając powoli w kierunku środka jeziora, robi się ich coraz więcej. Aż w końcu pływa się między setkami meduz...

Wrażenie niesamowite...

Po ostatnich nurkach na Palau zrobiliśmy sobie pożegnalnego grilla - na jednej z niezamieszkanych wysp. Lokalesi zrobili nam żarcie, całkiem niezłe. No i mieliśmy całą plażę (a w zasadzie całą wyspę) dla siebie, do zachodu słońca. Piwo przepyszne (choć, jak na mój gust, było go dziebko mało), niektórzy jednak przemycili mocniejsze trunki. To się jednak skończyło pływaniem na golasa (niestety, brak zdjęć - nie wyszły najlepiej...).

Ostatniego dnia na Palau musieliśmy wysycić się z azotu (przed lotem na Yap), toteż pojechaliśmy busem zwiedzić okolice.

Najpierw był ichniejszy parlament - na wyspie jest ze 20 tysięcy ludzi, a rząd ma gmach godny co najmniej Stanów. Widać nie mają na co kasy wydawać...

Potem pojechaliśmy zobaczyć kamienie przywiezione na wyspę za dawnych czasów (ponoć jeszcze przed Chrystusem). No, nie wiem... Wyglądały jakoś tak mało przekonująco. ;-)

Za to kolejny punkt programu był znacznie ciekawszy - 40 minut przez dżunglę i rzekę aby wykąpać się pod wodospadem. Wycieczka długa, droga powrotna jeszcze bardziej męcząca, ale sam wodospad i rzeki po drodze baaardzo przyjemne.

Yap przywitał nas bardzo kameralnym lotniskiem i girlandami ze świeżych kwiatów. Już obawiałem się, jak będzie wyglądał hotel, a tu totalne zaskoczenie! Bardzo porządny hotel, restauracja i dwa bary na statku (zacumowanym tam na stałe), bardzo fajna baza nurkowa, całkiem zacne lokalne piwo (ważone w hotelu). Basen, kino (zewnętrzne, ekran zamontowany na jednym z masztów statku-knajpy) i ogólnie całkiem nieźle.

Mała mieścina, w ciągu kilku dni wykupiliśmy cały zapas pepsi (potrzebnej do drinków). Kilka knajp z niezłym jedzeniem; bar kolonialny z miłą muzyką, drogimi (ale bardzo dobrymi) drinkami. I imprezy na maksa! :-)

A, no tak, tam też nurkowaliśmy - 4 dni, 8 nurków. Manty, rekiny i zajebista widoczność (na zewnętrznej ścianie rafy). I jak piszę rekiny, to nie jeden czy dwa na granicy widoczności, ale ponad 20 pływających niedaleko całej grupy! Niezłe wrażenie...

W sumie, na Yap, robiliśmy następujące nurki:

• Yap Cavern
• Gilman Wall
• Miil Channel
• Vertigo
• Miil Channel
• Woneeday Channel
• Miil Corner
• Cherry Blossom Wall

Natomiast same wyspy są znacznie mniej ciekawe niż te na Palau. Chociaż są duże obszary zarośnięte lasem namorzynowym - tego jeszcze nie mieliśmy okazji zobaczyć z bliska na własne oczy.

Kolejna atrakcja to kamienny pieniądz - takie monety o średnicy w okolicach metra i o wadze kilkudziesięciu kilogramów. :-) Przywożone z Palau miały symbolizować bogactwo tutejszych mieszkańców. Teraz traktowane są raczej ozdobnie, czasami walają się po lasach czy plażach. Choć ponoć nadal biorą udział przy transakcjach kupna-sprzedaży ziemi.

Droga powrotna do domu nie zapowiadała się jakoś nadzwyczajnie - samoloty zaczęły latać (w Europie, po wybuchu wulkanu Eyjafjallajokull), trzeba były tylko przecierpieć te kilka dni podróży...

Sprawa zaczęła się jednak komplikować. W nocy czekaliśmy na samolot, który po drodze z Guam na Palau miał nas zabrać z Yap. Jednak po kilkudziesięciu minutach w poczekalni pani głosem nieśmiałym oznajmiła, że światła na pasie startowym nie działają i samolot nie ma jak wylądować. Nie będzie też już dalej kołował, bo ma za mało benzyny i leci więc dalej na Palau. Nawet by pewnie chwilę poczekał, ale naprawa miała zająć co najmniej dwie godziny...

Niestety, Yap to nie jest hub z niezliczonymi samolotami lądującymi co chwilę. Tutaj samolot przylatuje kilka razy na tydzień. :-) Mieliśmy lecieć we wtorek, następny lot w czwartek. Co oznaczało, że dopiero w piątek będziemy w Manili i nie zdążymy na nasz samolot do Doha (Katar).

Panie na lotnisku wpadły jednak na inny pomysł - lećmy do Guam, a wtedy stamtąd możemy wziąć lot bezpośredni do Manili (z międzylądowaniem na Palau - czyli to ten samolot, którym mieliśmy oryginalnie lecieć z Palau). Problem w tym, że aby móc lecieć na Guam, trzeba mieć amerykańską wizę. A z grupy 12-sto osobowej, mieliśmy ją tylko my...

No trudno, rozdzieli to naszą grupę, ale nie wiadomo było, jak potem będzie z miejscami na dalszych lotach. Zdecydowaliśmy się więc lecieć na Guam. Przebukowali nas bez problemów, nie przewidywaliśmy innych problemów z lotami...

Na Guam dotarliśmy wcześnie rano; lot do Manili mieliśmy dopiero wieczorem. Wypożyczyliśmy więc samochód (terenówkę, automatyczna skrzynia biegów, klima, niewiele powyżej 1000 mil na liczniku) i objechaliśmy większą część wyspy. Bez jakiegoś intensywnego zwiedzania, tylko tak po prostu zobaczyć, co tam jest. Wycieczkę zakończyliśmy w porządnej knajpie, w której podawali wyśmienite steki (jednak w Europie po prostu nie wiedzą, jak się robi porządny stek).

Wieczorem spokojnie przelecieliśmy do Manili, taksówka hotelowa zabrała nas do hotelu. Trudno, sami, ale przynajmniej w pewnymi przelotami dalej...

Mieliśmy jeden wolny dzień w Manili, więc chcieliśmy trochę pochodzić po mieście. Jednak zmęczenie dało znać (słabo przespane noce, wycieczka po Guam) i wstaliśmy w okolicach południa. Zanim co, była już druga. Pomyśleliśmy, że może warto zadzwonić do linii i potwierdzić lot - niby czysta formalność. A tu okazało się, że lot nam... anulowali!

Po wielu telefonach, poszliśmy w końcu do biura Qatar Airways (na szczęście zupełnie niedaleko od hotelu). Tam pani z rozbrajającym uśmiechem powiedziała, że nie mają dla nas biletu i nie mogą nam pomóc. Okazało się, że debilka z Continental Airlines myślała, że cała grupa ma problem z lotem (mimo, że to Continental Airlines przebukowało nam lot na Guam właśnie po to, aby zdążyć na kolejne loty) i radośnie anulowała wszystkim bilety. Nie to, że przebukowała, nie, po prostu anulowała i tyle. Nawet nie powiadamiając nas o tym! K***wa! Nie latajcie tymi debilnymi liniami!

Drugie debilne, psia mać, linie to Qatar Airways. Takie niby super 5-cio gwiazdkowe. Ale po pierwsze, anulowali bilety na zlecenie innej linii nawet nie pytając nas o potwierdzenie, a potem olali nas z góry na dół, gdy okazało się, że spieprzyli sprawę. Po prostu mieli nas głęboko w dupie...

No więc, najbliższe bilety są na 7-go maja, może nawet później (mieliśmy lecieć 23-go kwietnia). Więc albo możemy sobie czekać, albo możemy jechać na lotnisko i postarać się lecieć do Doha (i dalej), jeżeli okaże się, że są wolne miejsca...

Na lotnisku okazało się, że owszem, do Doha miejsca (rezerwowe) są, ale nie mogą nam gwarantować przelotu dalej do Europy. No trudno, wzięliśmy lot, zawsze to będzie trochę bliżej do domu - może w Doha coś się narucha. Przynajmniej mieliśmy zajebiste miejsca przy drzwiach awaryjnych - 2 metry na nogi. :-)

Jak było wiadomo wcześniej, z Doha nie mieliśmy lotu dalej. Mieliśmy lecieć do Warszawy przez Londyn, ale linie dopiero ogarniały się po problemach z wulkanem - wszystkie miejsca zajęte.

Niestety, pomoc na lotnisku była mniej niż dobra, generalnie też mają ludzi głęboko w rzyci. Po kilku godzinach czekania, gdy okazało się, że kolejny lot do Lądka też jest pełny, postanowiliśmy udać się do Polski przez Sztokholm. Już prawie kupowaliśmy bilety gdy okazało się, że bagaże z nami nie pojadą (nie zdążą przenieść), więc w Sztokholmie będziemy musieli na nie z dzień czekać - thanks, but no, thanks.

Mogliśmy lecieć Lufthansą przez Paryż, ale potem znaleźliśmy lot do Wiednia. Nie to, że nam obsługa na lotnisku pomogła, nic z tych rzeczy. Np. sami musieliśmy znaleźć loty w internecie (a w Doha, zapyziałym lotnisku, nie jest z tym tak łatwo)... W każdym razie z Wiednia do Polski to jest już rzut beretem. Sprawdziliśmy też pociągi - po ok. 10 godzinach od przylotu możemy jechać kuszetkami do Warszawy.

Teraz już poszło w miarę gładko - lot do Wiednia bez problemów, bez problemów kupiliśmy bilety na pociąg, krótkie zwiedzanie miasta (okolic dworca), kuszetki do Polski. Nie były to jakieś super warunki, ale przynajmniej dotarliśmy do domu z raptem jednodniowym opóźnieniem...

Uff!!!