Tam, lecieliśmy przez Frankfurt i Doha (Katar), do Male (Malediwy). Wracaliśmy przez Doha i Berlin. Nie wiem, jak innym, ale niemieckie lotniska, a szczególnie to w Berlinie, strasznie mi się nie podobają. Co prawda są nieco bliżej niż np. Londyn, ale jakieś takie mocno średnie...

W Doha z samolotu do budynku lotniska wieźli nas nie klimatyzowanym a napchanym autobusem - fenomenalna sprawa (a jest tam nieco cieplej niż u nas)! Na lotnisku spędziliśmy kilka dobrych godzin czekając na kolejne połączenie; kupa ludzi, jeden czy dwa małe kible, brud, mało knajp - też średnio...

Na Male przylecieliśmy bez problemów, choć niektórzy stracili na granicy przewożony alkohol (choć potem okazało się, że wyjeżdżając, zarekwirowany towar można odebrać i zabrać do domu). Niby nie piją, nie sprzedają i nie posiadają, ale zarabiać na sprzedaży, jednak chcieliby, i to nawet bardzo chętnie. Więc aby sprzedawać wodę ognistą cudzoziemcom, sprowadzają sprzedawców innego wyznania z innych krajów. I problem znika! ;-)

Gdy wyszliśmy z lotniska, przywitał nas deszcz... I tak to już miało być prawie przez cały wyjazd. Choć mokro, to opady nie były tak bardzo upierdliwe - na ogół nie trwały zbyt długo, a i było bardzo ciepło.

Gdy któregoś dnia spytaliśmy, czy jutro będzie słońce, odpowiedź była mniej więcej taka: "Słońce? Dopiero w grudniu, gdy się monsun zmieni...". Z drugiej strony, gdybyśmy mieli cały czas żarówę, to chyba byśmy nie wytrzymali z gorąca...

Z drugiej strony, malała przez to widoczność, więc zbieranie wszystkich nurków po nurkowaniu czasami trwało nieco dłużej (szczególnie, że bywał całkiem silny prąd).

Często też mieliśmy dosyć wysoką falę, co i utrudniało wychodzenie na łódź, i wydłużało cały proces. Czasami fale były na tyle duże, że np. gospodarze nie mogli przybić dhoni do Cariny...

W każdym razie z lotniska, za pomocą dhoni, zostaliśmy wszyscy przewiezieni na statek-matkę: Carinę. Pokoje dwuosobowe, choć niewielkie, to jednak miło urządzone; każdy pokój miał też własną łazienkę. Na statku mieliśmy do dyspozycji kilka większych pomieszczeń na posiłki, odprawy i imprezy. A na drugim pokładzie i na dachu były jeszcze dwa niemałe tarasy - na wtedy, gdy przypadkiem nie padało. Zatem ogólnie fajna i duża łódź, z miłą i fachową obsługą.

Jedynie można się trochę do jedzenia przyczepić, które było nieco monotonne - całkiem niezłe (oprócz śniadań), ale bardzo podobne do siebie z dnia na dzień...

Ustaliliśmy z obsługą, że o ile pozwolą na to warunki i czas, będziemy robili 3 nurkowania dziennie. Zatem, aby nie nasycić się za bardzo azotem, pobudkę mieliśmy o 6:15 rano, o 6:30 była odprawa przed pierwszym nurkowaniem, a zaraz potem wyjazd na miejsce nurkowe.

Po powrocie śniadanie, drzemka i... już pobudka na drugą odprawę.

Po lunchu mieliśmy trochę dłuższą przerwę, choć chyba niecałe 2 godziny. No i wyjazd na trzeciego nurka.

W sumie więc, z zajęć sportowych byliśmy zwolnieni około 15-tej. Obiad, drzemka, przegląd zdjęć i pisanie notatek z wyjazdu. Impreza. Życie zajebiste, choć szalenie intensywne. :-)

Bardzo też podobała mi się obsługa nurkowa wyprawy. Po pierwsze: dive masterzy, który znali miejsca, dobrze je opisywali podczas odpraw i porządnie się nami opiekowali pod wodą. Po drugie: oddzielna łódka na przeloty do / z miejsc nurkowych, z możliwością trzymania tam całego szpeju. Tam też była sprężarka, a chłopaki odpływali od głównej łodzi na czas ładowania butli. Dzięki temu, na Carinie mieliśmy ciszę i spokój.

Mieliśmy 26 nurków, jak następuje:

• North Male Atoll - The Wall
• North Male Atoll - Paradise Manta Point
• North Male Atoll - Paradise Manta Point (drugi raz, nie wszystkim udało się wstać na ranny wypad)
  
  
• South Male Atoll - wrak Kuda Giri
• South Male Atoll - Miyaru Faru
• South Male Atoll - Kandooma Thila
• South Male Atoll - Villivaru Giri
  
  
• South Ari Atoll - Nu Thila
• South Ari Atoll - wrak Machafushi
• South Ari Atoll - Kuda Rah Thila
• South Ari Atoll - Maamigili Beyru
• South Ari Atoll - Holiday Beyru
• South Ari Atoll - Dhidhoo Beyru
• South Ari Atoll - Broken Rock
• South Ari Atoll - Dhigurah Arches
• South Ari Atoll - Thinfushi Thila
• South Ari Atoll - Dhigaa Thila
• South Ari Atoll - Faru Kohlu Thila
• South Ari Atoll - Dega Thila
  
  
• North Ari Atoll - Maaya Thila (nurek nocny)
• North Ari Atoll - Makaru Thila
• North Ari Atoll - Maaya Thila (drugi raz - w dzień wygląda to zupełnie inaczej niż w nocy)
• North Ari Atoll - Fish Head
• North Ari Atoll - Ellaidhoo House Reef
  
  
• North Male Atoll - Giravaru Faru
• North Male Atoll - Back Faru

Poniżej mapa podróży statku Carina (naszego statku-matki):



Po kliknięciu ukaże się duża wersja mapy z zaznaczonymi miejscami nurkowania. Większość miejsc powinna być zaznaczona w miarę dobrze, jednak niektórych nie mogłem dobrze wyznaczyć z braku dokładnej pozycji (m.in. Miyaru Thila, Nu Thila) lub przez to, że na dwóch różnych mapach pozycje są różne (Giravaru Faru)...

Niestety, intensywność nurkowań spowodowała ogólne problemy ze słuchem. Najczęstszym elementem dialogów było już sławetne "Co?!?". :-)

Niestety, nie da się załatwić odpowiednich leków przed wyjazdem - wtedy jeszcze się nic nie dzieje, a leki są na receptę. No, ale przecież nie wrócę z Malediwów po jakiś pieprzony kawałek kartki! Rady lekarzy sprowadzały się do totalnych ogólników, raczej wskazujących na nieznajomość tematu...

Na szczęście niektóre osoby miały odpowiednie krople douszne, co przynajmniej mnie uratowało przed koniecznością opuszczenia niektórych nurkowań. Oprócz problemów ze słuchem dochodził jeszcze uporczywy ból (który jednak znikał pod wodą) - wyleczenie tegoż zajęło mi ze 4 dni...

A, jeszcze żeby rozjaśnić nieco nazwy miejsc nurkowych, za "Photo Guide to Fishes of the Maldives" R. H. Kuitera (1998), przedstawiam schemat malediwskiej rafy koralowej:

Jedną z głównych atrakcji wyjazdu okazały się rekiny; chyba koniec końców widzieliśmy z 5 gatunków, w tym majestatyczne rekiny wielorybie.

Choć akurat w ich przypadku wypad nie rozpoczął się najciekawiej. Rano, na miejscu, gdzie bywają, znalazło się 5 łódek. Akurat traf chciał, że z naszej łódki obsługa namierzyła rekina, więc jak najszybciej zasnorklowaliśmy. Przez chwilę był jeszcze luz, lecz zaraz potem dołączyli do nas ludzie z pozostałych łódek. Zrobił się tłum niesamowity, tłok, ktoś dostał płetwą po twarzy, mnie ciągnęli do tyłu za płetwy... Zamiast więc cieszyć się widokiem rekina, bardziej się wszyscy wkurzali na sytuację...

Jednak potem, gdy już pozostałe łódki odpłynęły, ubraliśmy się do nurkowania. I tu mieliśmy wielkiego farta - rekin dwa razy przepłynął niedaleko nas (i nie był to ten sam osobnik). Mogliśmy więc w spokoju i na luzaka podziwiać bestię.

Z tym fartem to bez żartów - jeden z dive masterów żalił się, że musiał nurkować z 200 razy zanim po raz pierwszy zobaczył rekina wielorybiego. A myśmy popłynęli i voila - 3 spotkania jednego dnia. :-)

Więcej o rekinach: tutaj.

Drugą wielką atrakcją były manty (i, jeżeli o mnie chodzi, lepszą niż rekiny).

Już drugiego dnia popłynęliśmy na miejsce, w które manty przypływają w celu dokonania ablucji (są tam małe rybki, które wpływają do paszcz innych zwierzaków i czyszczą zęby z różnych resztek tam zalegających). Miejsca takie nazywane są stacjami czyszczenia (cleaning station), a ryby potrafią się do nich ustawiać nawet w kolejkę!

Na Paradise Manta Point mieliśmy dwa nurki; na pierwszego (rannego) nurka, po imprezie zapoznawczej wieczora poprzedniego, wstało tylko pół ekipy. A że jest to miejsce, gdzie manty są prawie pewne, a gdzie indziej nie były planowane, więc dla reszty ekipy nurka powtórzyliśmy. Nikt się nie żalił - za drugą razą też było świetnie!

Przy obu nurkach mieliśmy szczęście - przypłynęło po kilka mant; maksymalnie kręciło się ich 5 naraz. Bardzo mi się podobały, gdy tak bez żadnego wysiłku krążyły majestatycznie nad nami...

Potem jeszcze tylko raz widzieliśmy manty - stadko siedmiu sztuk, w szyku niemalże bojowym, przepłynęło nad nami, dosyć blisko powierzchni.

Oprócz mant były też płaszczki, na ogół schowane i śpiące w jakiś jaskiniach. Najlepiej było je oglądać podczas jedynego nurkowania nocnego tej wyprawy (i ogólnie nocny nurek był bardzo ciekawy; poza płaszczkami jeszcze mureny i rekiny wyszły ze swoich kryjówek).

Więcej o płaszczkach: tutaj.

Na mureny nie mogłem się napatrzeć - niby takie groźne, a one po prostu sobie oddychają paszczą (lub czekają na czyszczenie)...

A niektóre były tak oswojone, że nawet dawały się głaskać!

Co nie znaczy, że każda to lubi czy toleruje - jedna ugryzła (chyba Asię), choć na tyle słabo, że nie przebiła zębami skóry ręki (w rękawiczce).

Więcej o murenach: tutaj.

Poza rekinami, płaszczkami i murenami była, rzecz jasna, cała masa innych ryb.

Niemniej ciekawe były korale i gąbki - porastały prawie każdy kawałek skały.

Rozgwiazdy, wężowidła - też było ich niemało.

Te były o tyle ciekawe, że np. ogórków wcześniej w ogóle nie widziałem, a małże w muszlach były szalenie kolorowe.

Po wszystkich nurkach udaliśmy się jeszcze na 2 dni na wyspę Bandos do hotelu, aby trochę odpocząć, zażyć słońca, posnorklować, popić, ogólnie wyluzować się, no i wysycić z azotu przed lotem do domu.

Tym razem dopisało słońce, co skończyło się u kilku osób niezłym poparzeniem. M.in. trafiło się to mnie - myślałem, że posnorkluję tylko trochę, jednak w wodzie byłem na tyle długo, że tylko dzięki piance pooparzeniowej spałem tej nocy. Stary, a głupi...

Jednak okazało się, że noc to pikuś - wysiedzenie w samolocie, gdy bolą i pieką uda i plecy, nie było sprawą trywialną. Chyba zaoszczędzę szczegółów... ;-)